Στην πρώτη μου απόπειρα να γίνω ατμίστρια, δεν είχα ανακαλύψει το φόρουμ. Μετά από αρκετές απογοητεύσεις και επειδή τότε ακόμα και οι μαγαζάτορες, στους οποίους στρεφόμουν για βοήθεια, ήταν τόσο ενημερωμένοι όσο κι εγώ,ξαναγύρισα στο τσιγάρο.Δεν είχα απορίες, ό,τι και να συνέβενε στους ατμοποιητές μου μία ήταν η λύση...πέταμα

Απίστευτη μοναξιά όταν ήμουν η μόνη που άτμιζε παρότι το ξεκινήσαμε αρκετοί μαζί, κανείς να συζητώ τους προβληματισμούς μου.Επίσης, δεν αναζητούσα την ατμιστική απόλαυση, πίστευα ότι αυτό είναι, πεπερασμένη, το ηλεκτρονικό ήταν ένα κακέκτυπο του κανονικού, ένα αναγκαίο κακό.Κι όμως, απίστευτο αλλά έτσι το έβλεπα. Σιγά να μην ήμουν εδώ να ρωτάω για ντρίπινγκ και να σχεδιάζω τί άλλο μαγικό θα πάρω με τον επόμενο μισθό για να δοκιμάσω. Ξεκινάω να πω κάτι στον άντρα μου το βράδυ που πίνουμε κρασάκι, κάτι που διαπίστωσα διαβάζοντας και το δοκίμασα και μου δούλεψε και με κοιτάει σαν να είμαι μικρό πράσινο ανθρωπάκι.Τότε μου δίνει το λάπτοπ και μου λέει "πες τα σ' αυτούς τους καινούριους που σε καταλαβαίνουν"

Αν δεν είχα ανακαλύψει το φόρουμ στην καλύτερη θα νόμιζα ότι τα υγρά για ιδιοκατασκευές και οι μόντες είναι πράματα του σατανά και στη χειρότερη θα ήμουν στο περίπτερο