Πάντα με εντυπωσιάζει που οι Κινέζοι συχνά μιμούνται με ένα τρόπο σουρεαλιστικό. Σαν παιδιά 3 ετών που δεν έχουν εικόνα της σχέσης κάποιων πραγμάτων, πότε είναι ταιριαστή και πότε όχι.
Αν δουν πως ο κόσμος γουστάρει παγωτό, μουστάρδα, αυτοκίνητα με έντονες ακμές και ατσάλινα μηχανικά μοντ είναι ικανοί να φτιάξουν ένα παγωτό μουστάρδα με έντονες ακμές και χωνάκι από ατσάλι και να ελπίζουν να πουλήσει.
Νομίζω πως συχνά δεν υπάρχει απολύτως καμία σκέψη για το ποιά ανάγκη ή επιθυμία μπορεί να καλύψει ένα νέο προϊόν. Αθροίζουν κλισέ που έχουν μπει σε μια σειρά άλλα προϊόντα με παντελώς τυχαίο τρόπο και φιλοδοξούν να επιτύχει. Σαν να πετάς βελάκια με κλειστά μάτια ελπίζοντας να βρεις κέντρο.
Βέβαια αν πετάς χίλια βελάκια τη μέρα θα έχεις και επιτυχίες. Όμως η σπατάλη παραγωγικής δύναμης και το σκεπτικό πίσω από αυτή τη σπατάλη μου φαίνεται... εξωγήινη! Λες και κάποιο άλλο είδος ζωής προσπαθεί να βρει με πειράματα το τι αρέσει στο ανθρώπινο είδος. Δεν είχα καταλάβει πόσο μεγάλη μπορεί να είναι η πολιτισμική διαφορά και η νοοτροπία ανάμεσα στη Δύση και την Άπω Ανατολή.