[justify]Γιατρέ, επειδής είμαι συχνός σου πελάτης (μοτοσικλετιστής), κι επειδής σ’ αγαπώ και σ’ εκτιμάω για τις τόσες φορές που μ’ επισκεύασες, θα σου πω τον σωστό τρόπο, (που μόνο για σένα γράφω 1η φορά στο νήμα τούτο). Λοιπόν. Όπως είσαι τώρα στο γραφείο, βουτάς το κοντόχοντρο βάζο με τις βουκαμβίλιες. Το αδειάζεις. Ύστερα, πετάγεσαι στον ξινό ΩΡΛ ή στέλνεις την νεαρά που κάνει την πρακτική της, να σου φέρει ένα ξυλάκι εξέτασης (του ΩΡΛ) ή στην τελική, ένα παγωτό ξυλάκι, απ’ τον Θανάση του ισογείου με τους βαπορίσιους καφέδες των 2 ευρώ. Ρίχνεις μέσα στο βάζο το δίλιτρο βιτζζί, ρίχνεις με τις γυάλινες σύριγγες τα εμέλ αρώματος, (όπου είναι μαζικά γραμμάρια καμουφλαρισμένα σε ύπουλες υποδιαιρέσεις όγκου). Ανακατεύεις ρυθμικά ράθυμα κι όχι παλμικά μπουρμπουλιστά, σαν να κωπηλατεί ένα στρουμφάκι ένα πράμα. Ε, σε 3 λεπτά της ώρας θα έχεις επαγγελματικό αποτέλεσμα σε ιδανική θερμοκρασία ιατρικού δωματίου. (θεούλης ο Joe;). [/justify]